چرا گرفته دلت، مثل آنكه تنهايي.
- چقدر هم تنها!
- خيال مي كنم
دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي.
- دچار يعني
- عاشق.
- و فكر كن كه چه تنهاست
اگر ماهي كوچك ، دچار آبي درياي بيكران باشد.
- چه فكر نازك غمناكي !
- و غم تبسم پوشيده نگاه گياه است.
و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست.
- خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند
و دست منبسط نور روي شانه آنهاست.

دچار بايد بود
و گرنه زمزمه حيات ميان دو حرف
حرام خواهد شد.
و عشق
سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست.
و عشق
صداي فاصله هاست.
صداي فاصله هايي كه
- غرق ابهامند
- نه ،
صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر.
هميشه عاشق تنهاست.
و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست.
و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز.
و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند.
و او و ثانيه ها بهترين كتاب جهان را
به آب مي بخشند.
و خوب مي دانند
كه هيچ ماهي هرگز
هزار و يك گره رودخانه را نگشود.
و نيمه شب ها ، با زورق قديمي اشراق
در آب هاي هدايت روانه مي گردند
و تا تجلي اعجاب پيش مي رانند.
- هواي حرف تو آدم را
عبور مي دهد از كوچه باغ هاي حكايات
و در عروق چنين لحن
چه خون تازه محزوني!


"اتاق خلوت پاكي است.
براي فكر ، چه ابعاد ساده اي دارد!
دلم عجيب گرفته است.
خيال خواب ندارم."
كنار پنجره رفت
و روي صندلي نرم پارچه اي
نشست :
"هنوز در سفرم .
خيال مي كنم
در آب هاي جهان قايقي است
و من - مسافر قايق - هزار ها سال است
سرود زنده دريانوردهاي كهن را
به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم
و پيش مي رانم.
مرا سفر به كجا مي برد؟
كجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند
و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
گشوده خواهد شد؟
كجاست جاي رسيدن ، و پهن كردن يك فرش
و بي خيال نشستن
و گوش دادن به
صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور ؟

و در كدام بهار
درنگ خواهد كرد
و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟

ببين ، هميشه خراشي است روي صورت احساس.
هميشه چيزي ، انگار هوشياري خواب ،
به نرمي قدم مرگ مي رسد از پشت
و روي شانه ما دست مي گذارد
و ما حرارت انگشت هاي روشن او را
بسان سم گوارايي
كنار حادثه سر مي كشيم.
"و نيز"، يادت هست،
و روي ترعه آرام ؟
در آن مجادله زنگدار آب و زمين
كه وقت از پس منشور ديده مي شد
تكان قايق ، ذهن ترا تكاني داد:
غبار عادت پيوسته در مسير تماشاست .
هميشه با نفس تازه راه بايد رفت.......................

  برایم مداد بیاور مداد سیاه

   می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

    تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

     یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!

      یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها

       نمی‌خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!

         یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم

           شخم بزنم وجودم را ... بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!

             یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد

               و بی‌واسطه روسری کمی بیاندیشم!

                 نخ و سوزن هم بده، برای زبانم

                  می‌خواهم ... بدوزمش به سق

                   ... اینگونه فریادم بی صداتر است!

                     قیچی یادت نرود،

                        می‌خواهم هر روز اندیشه‌ هایم را سانسور کنم!

                              پودر رختشویی هم لازم دارم

                                  برای شستشوی مغزی!

                                   مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند

                       تا آرمان‌هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت..

                        می‌دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

                   صداخفه ‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!

                   می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،

                            برچسب فاحشه می‌زنندم

                                 بغضم را در گلو خفه کنم!

                                       یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

                                         برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،

                                              فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند،

                                                                        به یاد بیاورم که کیستم!

                                                 ترا به خدا ... اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند

                                              برایم بخر ... تا در غذا بریزم

                                      ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

                            سر آخر اگر پولی برایت ماند

                   برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

             بیاویزم به گردنم ... و رویش با حروف درشت بنویسم:

         من یک انسانم

          من هنوز یک انسانم

                من هر روز یک انسانم!

هم سفر

 در این راه طولانی که ما بی خبریم
و چون باد می گذرد
بگذار خرده اختلاف هایمان با هم باقی بماند
خواهش می کنم !
مخواه که یکی شویم ،  مطلقا یکی مخواه که هر چه تو دوست داری ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم
یک ساز را،  یک کتاب را،  یک طعم را، یک رنگ را
و یک شیوه  نگاه کردن را
مخواه که انتخابمان یکی باشد،  سلیقه مان یکی  و رویاهامان یکی
هم سفر بودن و هم هدف بودن ، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست
و شبیه شدن دال بر کمال نیست  بل  دلیل توقف است
عزیز من
دو نفر که عاشق اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی  رسانده است؛
واجب نیست که هر دو صدای کبک، درخت نارون ،   حجاب برفی قله ی علم کوه ،  رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت که یا عاشق زائد است یا معشوق
یکی کافیست
عشق، از خودخواهی ها و خود پرستی ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست
من از عشق زمینی حرف می زنم که  ارزش آن در "حضور" است
نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری
عزیز من
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست ، بگذار یکی نباشد
بگذار درعین وحدت مستقل باشیم
بخواه که در عین یکی بودن ، یکی نباشیم
بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید
بگذار صبورانه و مهرمندانه  درباب هر چیز که مورد اختلاف ماست بحث کنیم
اما نخواهیم  که بحث ، ما را به نقطه ی مطلقا  واحدی برساند
بحث، باید ما را به  ادراک متقابل برساند نه فنای  متقابل
اینجا سخن از رابطه ی عارف با خدای عارف در میان نیست
سخن از ذره ذره ی وافعیت ها و حقیقت های عینی و جاری زندگیست
بیا بحث کنیم
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم
بیا کلنجار برویم
اما  سرانجام نخواهیم که غلبه کنیم
بیا حتی اختلافهای اساسی و اصولی زندگی مان را ،در بسیاری زمینه ها،  تا آنجا که حس می کنیم دوگانگی،  شور و حال و زندگی می بخشد
نه  پژمردگی و افسردگی و مرگ ،.......... حفظ  کنیم
من و تو حق داریم در برابر هم  قد علم کنیم
و حق داریم بسیاری ازنظرات وعقاید هم را نپذیریم بی آنکه قصد تحقیرهم را داشته باشیم
عزیز من ! بیا متفاوت باشیم

 

                                                                                                        نادر ابراهیمی

 

    

     خدایا کفر نمی‌گویم،

      پریشانم،

     چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

     مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

           خداوندا!

                        اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

                                       لباس فقر پوشی

                                   غرورت را برای ‌تکه نانی

                                           ‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

                                       و شب آهسته و خسته

                                      تهی‌ دست و زبان بسته

                                  به سوی ‌خانه باز آیی

                                  زمین و آسمان را کفر می‌گویی

                                       نمی‌گویی؟!

                                              خداوندا!

                  اگر در روز گرما خیز تابستان

                       تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

                          لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

                                    و قدری آن طرف‌تر

                                         عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

                                        و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

                                                زمین و آسمان را کفر می‌گویی

           نمی‌گویی؟!

 خداوندا!

                        اگر روزی‌ بشر گردی‌

                   ز حال بندگانت با خبر گردی‌

                    پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

                  خداوندا تو مسئولی.

               خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

                  در این دنیا چه دشوار است،

           چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

 

 آبان ماه رو دوست ندارم. ماه بدی بوده برای من و تو.

اون از دو سال پیش که بعد از اونهمه دوری خودمو سه روزه بهت رسوندم و اون خبر بد رو شنیدم ازت که هنوز سایش روی روابطمون هست. اینم از الان....